مطالب منتشر شده به هیچ عنوان خطاب به هیچ شخص یا موجود زنده ای نبوده و نخواهند بود !

تا نباشی چشم من نوری نخواست

                            چشم را دوری ز تو بس نارواست

چه بگویم ز دلی کز روی تو رنگ گرفت

                            راه عقل تیره ام را به چه نیرنگ گرفت

تو ندانی سختی عشقی نهان در دل و جان

                            من نمی گویم که خود را تو به جای من بدان

درک درد دوری ات صدها برابر مشکل است

                            غبطه ی آن کس که یاد او دلت را منزل است

گوشه ی چشمت گه و گاهی امیدم می دهد

                            و آن همه درد فراقت را شفایم می دهد

من در این سردرگمی ها له شدم

                            لحظه ای شیدا و گه واله شدم

می ننالم از ترازت بر گواه عشق من

                            این ترازو را بده تا بشکنم رسم کهن

                                                                      

                                                                              نمهر


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : جمعه ٢٢ مهر ۱۳٩٠ | ۱:٥۸ ‎ق.ظ | نویسنده : نیکی آتوس | نظرات ()