مطالب منتشر شده به هیچ عنوان خطاب به هیچ شخص یا موجود زنده ای نبوده و نخواهند بود !

تک درخت آرزویم را مکش         

                        تو ببین من ماندم و یک روز خوش

تا دمی در این سرا جایم بود   

                        از دوام عمر پروایم بود

طاقت این ظلم و بی عدلی کجاست

                        کان همه مخلوق بی تردید ماست

هر کجا رو می کنم رنجی نهفت

                       وای بر گنجی که در این سینه خفت

هیچ دانی کاین خطا پنداشتیم

                       قلب را بی جان و سنگ انگاشتیم

بنده ی او باشی و انکار نیست   

                       گوشه ای از فعل تو بر داد نیست

نکته ای گویم تو را بشنو , بدان  

                       احترام خلق را واجب بدان

نفس این شاه و گدا , نفس خداست

                       تنگی چشم تو را مهرش دواست

آرزویم وحدت دل های ماست

                       فرق من با تو فقط در یک هجاست

 

                                نمهر


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : چهارشنبه ٢٠ مهر ۱۳٩٠ | ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ | نویسنده : نیکی آتوس | نظرات ()